Şu şekilde gelişti..
Yine tecrübeli olduğum otomotiv sektörü ve yine satış.Ben aslında Müşteri İlişkileri Sorumlusu için gitmiştim ancak insan kaynakları müdürüyle olan 1.5 saatlik görüşmemizde benim tamemen satış odaklı olmam ve sadece o birimde çalışmam gerektiği kanısına vararak satış müdürünü ve bayi sahibini çağırdı.
Kuşatılmış hissi yaşadım ne yalan söyleyeyim.Asla düşünmediğimi satışı söylediğimde gerekçe olarak kızımla pazar tatilinin benim için çok önemli olduğunu savundum.Şöyle bir şey çıktı ortaya,3 haftada bir pazar nöbeti,eğer pazar nöbet tuttuysan haftaiçi bir gün mutlaka izin:)
İnsanın nasibinde varsa dili bağlanırmış ya sadece eşimede prosedür gereği sorayım diyebildim o kadar ısrarla.
Şartları iyi,maaş prim istediğim şekilde.
Satış müdürü hanım elime tutuşturdu gerekli evrakları toparlayıp gel ha birde tlf aç lütfen dedi.Şok olmuş vaziyette arabaya bindim..
Eşimle konuştuğumdada tamam dedi,sen bilirsin dedi,ne diyecek ki?
Peki şimdi...
Şu güzelliği nasıl bırakıp gideceğim onu düşünüyorum.Hep savunan ben,onlar için çalışmıyoruz muyu..Eee hadi anlat kalbine.Gönlüne..
Çok kötü bir psikoloji içindeyim anlatamam..
Kayınvalidemle konuştuk sağolsun haftada 3-4 gün bakarım diyor,peki kalan günler.Şimdi yanına bir abla arıyoruz diğer günler için kayınvalidem güne gittiğinde onlarda kalacak bir abla.
Ne zormuş su süreç..Atlatmak..Atlatmaya çalışmak.İnsanın kendisini suçlu hissetmesi,ona haksızlık yapıyormuş gibi düşünmesi.Ben şimdi bu duygularla yazıyorum ağladım ağlayacağım şeklinde.
Hep kendi ayaklarım üzerinde duran ben,2 senedir çalışmayınca gerçekten köreldiğimi düşünmeye başladım.Anneyim en büyük kaynağım bu ama çalışma hayatım ona bir gelecek kurabilmek adına.Daha iyi yaşasın adına.
Umarım ilerde anlar beni bunları okuduğunda.
Anlar ve yersiz olduğunu söyler bu endişelerimin..
Canım kızım.
6 Dusunce:
Öncelikle şimdiden hayırlı olsun yeni işin canım. Bu güzelliği bırakmak çok zor maşallah prensese ama bir yerden de başlamak gerek işte. Çalışan anne psikolojisini, kaygılarını aynen sen de yaşıyorsun çok normal, umarım çabuk atlatır işine çabuk adapte olursun. ilk günler hatta belki 2 ay çok zor geçebilir sakın yılma derim. İyi bir abla ile karşılaşmanı diliyorum.
Her şey gönlünce olsun, sevgiler.
Ah, senin adına çok sevndim gerçekten. Duygularını çok iyi anlıyorum ama zamanla daha iyi hissedeceksin mutlaka. Zaten kızın hep emin ellerde olacak. Senin kadar şanslı olmayıp tanımadığı insanlara çocuğunu bırakımak zorunda olanlar da var.
Çok güzel ya, darısı başıma. Zor bir süreç ama ilerisi için çok güzel olacağını düşünmek lazım. Yeni işinde başarılar dilerim. Öptüm.
ah canım benim seni o kadar iyi anlıyorum ki...
İnan şuan sen anlatırken benim içim sızladı
bu yaz özel bir okuldan teklif geldiğinde 1 haftalık düşünme sürecim vardı ve ben aynı senin gibi gelgitler yaşadım. Bir tarafım çalışmayı istiyordu diğer tarafım olmaz diyordu daha çok küçük bırakamazsın!
Ve ben işimin avantajından dolayı 1 sene daha evde oturmayı seçtim. Çünkü 1 sene sonra Liya'yı da yanımda götürebilecektim okula böylelikle gözüm arkada kalmayacaktı.
Ama senin için durum farklı 1 senede beklesen 3 senede beklesen Alya'yı götüremezsin ki iş yerine:((
sen gönlünü ferah tutmaya çalış onun iyiliği için yapıyorsun bunu o da anlayacak merak etme
Bu süreci (çok zor biliyorum ama) mutlaka atlatacaksın ve bir süre sonra iyiki başlamışım diyeceksin çünkü miniğime daha iyi bir yaşam sunacaksın hem dua et yabancının ellerinde kalmayacak fıstığım sonuçta babannesi canı kanı
hakkınızda hayırlısı olsun bitanem en kolayından atlatırsın inş. bu dönemi
düşünceni paylaşırmısın butoonunu görünce cevap yazasım geldi
çok zor bi süreç..
eksiden anne olmadan önce olsa tepki koyardım hemen bende çalışan bi annenin kızıyım çünkü
çok zorlu bi süreçti benim için ..
ama şimdi durum çok farklı işin içinden bakmaya gelince durum değişiyor farklı bi boyut kazanıyor
üniversite mezunuyum 5 yıl eğitim gördükten sonra evlendim..
çok zor şartlarda okudum maddi sorunlardan kaynaklı değil aile hasreti içersinde hep uzaklık hep..
evlendim çalışmaya başladığım hafta hamile kaldığımı öğrendim zor bi hamilelik olduğu için de çalışamadım..
şimdi dünya tatlısı bi kızım var 1 yaşında
2 senedir evdeyim ,alyayla vakit su gibi geçsede özlüyorum dalımı..
insan alışmışsa hele o hayata evde oturamıyor,oturamıyorum
zaman zaman boğulacakmış gibi oluyorum
şimdilerde düşüncem seneye yarım günde olsa çalışmak..ama senin de dediğin gibi ya Alya?
Canım bir ara bloguma uğrarmısın? Blog ödülünü almaya :)
Ballı Cimcime çok teşekkürler,zor bir süreç bekliyor biliyorum inşallah kolaylıkla atlatırız.Çok sağol.
İnşallah Hatcecim sende dilerim gönlüne göre bir iş bulursun canım en kısa zamanda öpüyorum.
Aynen Fundacım sen avatajlısın tatlım ama benim için böyle bir durum yok malesef.Ve er geç bu durum olacaktı yani hiç çalışmamayı da düşünemiyorum.Ki onlar için bu süreç.İnşallah kolay olucak.
Aybikim inş gönlündekini sende uygulamaya geçirirsin tatlım,annelik en büyük mükafat ama çalışma sürecide çok önemli insan hayatında.Öpüyorum.
Yorum Gönder
Güzel düşüncelerinizi bizimle paylaşır mısınız lütfen?