Şu şekilde gelişti..
Yine tecrübeli olduğum otomotiv sektörü ve yine satış.Ben aslında Müşteri İlişkileri Sorumlusu için gitmiştim ancak insan kaynakları müdürüyle olan 1.5 saatlik görüşmemizde benim tamemen satış odaklı olmam ve sadece o birimde çalışmam gerektiği kanısına vararak satış müdürünü ve bayi sahibini çağırdı.
Kuşatılmış hissi yaşadım ne yalan söyleyeyim.Asla düşünmediğimi satışı söylediğimde gerekçe olarak kızımla pazar tatilinin benim için çok önemli olduğunu savundum.Şöyle bir şey çıktı ortaya,3 haftada bir pazar nöbeti,eğer pazar nöbet tuttuysan haftaiçi bir gün mutlaka izin:)
İnsanın nasibinde varsa dili bağlanırmış ya sadece eşimede prosedür gereği sorayım diyebildim o kadar ısrarla.
Şartları iyi,maaş prim istediğim şekilde.
Satış müdürü hanım elime tutuşturdu gerekli evrakları toparlayıp gel ha birde tlf aç lütfen dedi.Şok olmuş vaziyette arabaya bindim..
Eşimle konuştuğumdada tamam dedi,sen bilirsin dedi,ne diyecek ki?
Peki şimdi...
Şu güzelliği nasıl bırakıp gideceğim onu düşünüyorum.Hep savunan ben,onlar için çalışmıyoruz muyu..Eee hadi anlat kalbine.Gönlüne..
Çok kötü bir psikoloji içindeyim anlatamam..
Kayınvalidemle konuştuk sağolsun haftada 3-4 gün bakarım diyor,peki kalan günler.Şimdi yanına bir abla arıyoruz diğer günler için kayınvalidem güne gittiğinde onlarda kalacak bir abla.
Ne zormuş su süreç..Atlatmak..Atlatmaya çalışmak.İnsanın kendisini suçlu hissetmesi,ona haksızlık yapıyormuş gibi düşünmesi.Ben şimdi bu duygularla yazıyorum ağladım ağlayacağım şeklinde.
Hep kendi ayaklarım üzerinde duran ben,2 senedir çalışmayınca gerçekten köreldiğimi düşünmeye başladım.Anneyim en büyük kaynağım bu ama çalışma hayatım ona bir gelecek kurabilmek adına.Daha iyi yaşasın adına.
Umarım ilerde anlar beni bunları okuduğunda.
Anlar ve yersiz olduğunu söyler bu endişelerimin..
Canım kızım.
