Alya İle İlk Bayramımız..

Aslında bayramları pek sevmiyorum ben..Anneciğimi kaybettiğimden beri bayramlar bana eskisi gibi gelmiyor.Tamamen prosedür gereği geziyor,kutluyorum..
Zaten bu bayram kimseye gitmeyide düşünmüyorum.Çünkü arabamız yok bir araba henüz bulamadık ve alamadık.Dolayısıylada ben çıkmayı düşünmüyorum..
Bu bayram kızımla geçireceğim ilk bayramım..bayramımız.
Anneciğimin olmasını o kadar isterdimki.Torununu kucağıma alıp sabah kahvaltısına gitmeyi,elini öptükten sonra harçlığımı almayı ve gelen misafirlerimizi ağırlamayı..Yada aile büyüklerine gitmeyi.
Alya ile birlikte artık iyice kendimi çaresiz kimsesiz zamanlarda hissettiğim çok oldu hala da oluyor..Çok özlüyorum annemi ben..Ne eş,ne dost.Hiç kimse onun gibi olmuyor.Yokluğu ateşten bir gömlek ve sürekli üzerimde.Kimsede annemi hissedemiyorum.Hep bir yanım eksik..Mutluluğumda da mutsuzluğumda da..Tekim..tek.!
Allaha değil sitemim ama hayata.Neden bu kadar erken yaşta annesiz kaldıkki biz..Yaşadığımız her mutlu günümüzde annemiz olmadı.Çocuk düşürdüm annem olmadı bunun ötesi var mı?Aslında şimdi düşünüyorum da o hastane yatağımda arkamı tüm kalabalığa dönüp ağlamamın nedeni annesizliğimdi.Annem olsaydı belki daha kolay atlatırdım o süreci..
Allahın taktiri..
Şu anda kızım için ettiğim tek dua var..Onu bensiz bırakma Yarabbim,yaşlı bir nene olana dek sen bana sağlık ver ama kızım annesiz kalmasın..Amin..